Booking.com

Κωνσταντινουπολη 26 & 27 Δεκεμβριου 2018


 Δύο φορές στο παρελθόν είχα σχεδιάσει να επισκεφτώ την Κωνσταντινούπολη αλλά δεν τα είχα καταφέρει, τελικά τρίτη και φαρμακερή που λένε και στο χωριό μου. Βασικός μας στόχος ήταν, τί άλλο, να φωτογραφίσουμε την Αγιασοφιά με τους τόσους μύθους και θρύλους να την περιβάλλουν.

 Πλησιάζοντας οδικώς από τα σύνορα της Ελλάδας την Κωνσταντινούπολη, μια μεγαλούπολη σχεδόν 17 εκατομμυρίων ανθρώπων, αυτό που συναντήσαμε πρώτα ήταν το φοβερό μποτιλιάρισμα στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί στο κέντρο της πόλης. Ενεργοποιώντας το GPS ώστε να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση, δεν υπάρχει περίπτωση να κινηθείτε σε αυτή την πόλη χωρίς GPS, μου έκανε μεγάλη έκπληξη όταν το GPS με ενημέρωσε ότι το ξενοδοχείο απέχει μόνο 15 χιλιόμετρα αλλά θα χρειαστώ περισσότερο από 60 λεπτά να φτάσω σε αυτό :) . Κατά την διάρκεια αυτής της διαδρομής συνάντησα εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, τεράστια εμπορικά κέντρα (Mall), γενικά μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη και σίγουρα μια διαφορετική εικόνα από αυτό που είχα στο μυαλό μου για την Τουρκία. Φτάνοντας στην περιοχή Φατίχ όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας το σκηνικό άλλαξε, πλέον τα κτήρια είναι πιό παραδοσιακά, αρκετά από αυτά είναι από πέτρα, πολύ όμορφα και με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική κουβαλόντας επάνω τους παράδοση αιώνων και τονίζοντας το πνεύμα της πόλης, τα δρομάκια στενά, μερικά στρωμένα με πέτρες άλλα με άσφαλτο.

 Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, και μετά από μία μικρή περιπέτεια με το να μας βρουν πάρκινγκ, είχαμε κλείσει πάρκινγκ με το δωμάτιο αλλά πάρκινγκ δεν υπήρχε, τελικά βρέθηκε λύση και βγήκαμε για φαγητό και να επισκεφτούμε την πλατεία που βρίσκεται η Αγιασοφιά για να βγάλουμε φωτογραφίες, μιας και ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος, είχαμε επιλέξει να κάνουμε δύο διανυκτερεύσης, στην ουσία μία μέρα είχαμε στην διάθεσή μας για μια πρώτη επαφή με την πόλη και δεν θέλαμε να αφήσουμε ούτε λεπτό να πάει χαμένο :) . Το φαγητό σε γενικές γραμμές σε όλα τα εστιατόρια που επισκεφτήκαμε ήταν ωραίο και θα έλεγα όχι ακριβό αλλά οι μερίδες είναι μικρές αν τις συγκρίνεις με την Ελλάδα, όσο για το αλκοόλ, απλά δεν υπάρχει πουθενά, εκτός από το πρώτο βράδυ που ήπιαμε από δύο ποτήρια ρακί δεν βρήκαμε να πουλανε πουθενα αλλού :) απαγορευμένο για τους Τούρκους το αλκοόλ. Περπατώντας πέντε λεπτά από το ξενοδοχείο βρεθήκαμε στην πλατεία πίσω από το Μπλε Τζαμί και περπατήσαμε χαλαρά μέχρι να βρούμε την Αγιασοφιά σε μιά πολύ όμορφη πλατεία. Αυτό που μου έκανε εντύπωση πρώτα είναι το πόσο καθαρό ήταν το περιβάλλον γύρω μας, δεν υπήρχαν σκουπίδια πουθενά ήταν πεντακάθαρα τα πάντα με όμορφα παρτέρια και το δεύτερο ότι υπήρχε πολύ έντονη η παρουσία της αστυνομίας παντού. Αυτό που κατάλαβα και ειδικά την δεύτερη μέρα είναι ότι φοβούνται πολύ τις τρομοκρατικές επιθέσεις, σε όλες τις αγορές που επισκεφτήκαμε και θα σας περιγράψω παρακάτω, στην είσοδό περνούσαμε από ανιχνευτή μετάλλων και ένας αστυνομικός έκανε επιπλέον έλεγχο με ειδικό ανιχνευτή για το εάν κρύβουμε κάππιο μεταλλικό αντικείμενο στην ζώνη μας.

Φτάνοντας στην Αγιασοφιά η εικόνα είναι μαγευτική, φανταστική, υπέροχη και πολλά ακόμα συναισθήματα που δεν έχω λόγια να τα περιγραψω. Δείτε τις φωτογραφίες και ελπίζω να καταλάβετε. Ο φωτισμός του μνημείου, τα χρώματα, τα δέντρα, το συντριβάνι μπροστά, τα πάντα ήταν βγαλμένα από παραμύθι. Η βραδιά τελικά τελείωσε με γλυκά και τσάι σε ένα καφέ μιας μικρής αγοράς που βρίσκεται δίπλα στο Μπλε Τζαμί, και με τον χορό του βεζύρη φυσικά.

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε με λαχτάρα να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα προλαβαίνουμε για τον λίγο χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας. Τελικά στο ξενοδοχείο, μετά την περιπέτειά μας με το πάρκινγ κατά την άφιξή μας το προηγούμενο βράδυ, συνεχίστηκε και με το πρωινό γεύμα, μιας και πρωινό δεν υπήρχε, αλλά η διάθεσή μας ήταν τόσο καλή που αποφασίσαμε να φάμε πρωινό κάπου έξω στο δρόμο και έτσι ξεκινήσαμε να περπατάμε στα γύρω στενά.

Βρήκαμε κάποιο μέρος που διέθεταν πρωινό και πιάσαμε κουβέντα με τις σερβιτόρες, αν και βρισκόμασταν σε τουριστικό μέρος της Πόλης, Αγγλικά μιλούσαν έτσι και έτσι, δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, από την άλλη σχεδόν όλοι μιλούσαν Ρώσικα. Τελικά αφού παραγγείλαμε στα Ρώσικα (η γυναίκα μου είναι Μοσχοβίτισσα) μάθαμε και την ιστορία τους, μιλάνε Ρώσικα γιατί δεν είναι Τούρκοι αλλά έχουν έρθει από το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν για να εργαστούν στην Τουρκία σαν φθηνά εργατικά χέρια, έχει γεμίση η χώρα από αυτούς, και μου θύμισαν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα από Αλβανία και Γεωργία αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Τελικά η πλατεία της Αγιασοφιάς είναι όμορφη και την ημέρα. Μια ατελείωτη ουρά υπήρχε για να μπεις μέσα στην Αγιασοφιά και αποφασίσαμε να το αφήσουμε για την επόμενη φορά και ξεκινήσαμε να περπατάμε στην γύρω περιοχή. Πλησιάσαμε τα λεωφορεία που προσφέρουν περιήγηση σε όλη την Πόλη αλλά κρίναμε το εισιτήριο ως ιδιαίτερα ακριβό και έτσι δεν επιβιβαστήκαμε σε αυτά, πάντος τα προτείνω σε όσους έχουν στην διάθεσή τους περισσότερες από τρεις μέρες. Πιστεύω ότι αξίζουν τον κόπο και βλέπεις όλη την πόλη.
...

Σχόλια

Booking.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ταξιδι με μοτοσυκλετα

Φόρτιση και Φροντίδα Μπαταρίας

Booking.com